بیان: تنها دارنده نشان عالی سرآمد در کشور بیان: برترین شرکت نرمافزاری ایران به انتخاب سومین دوسالانه جوایز فناوری بیان: برگزار کننده مسابقه بین المللی با حضور برنامهنویسان برتر ۱۰۳ کشور جهان بیان: برگزیده جشنواره ملی ارتباطات در محور خدمات نوین بیان: برترین ارائه دهنده سرویس وبلاگ کشور به انتخاب جشن...

به این شبهای پر از تکرار دلتنگی عادت نمیکنم تو را از دلِ رازهای سکوت از دل ِ قصه های تاریخ بیرون خواهم کشید بگذار دیوارهای قد کشیده فاصله بر این خانه پرده ضخیمِ سایه های مرگ را به رخم بکشد بگذار دنیا برای آرزوهایم قفس بسازد اصلا بگذار اشارات کلامم رازم را بر ملا کند تو ک باشی آرام از کنارِ دشواریها ...

حوصلهِ صبر به گردِ شمع جان پروانه وار سوخت تا آن تماشاگرِ صبور با دستهای مهربانش از گوشه دلگیرِ و تاریک ذهن به سمتِ نور اسرارِ خفته در پیراهنِ آسوده گی را هویدا کند پرده ها از پنجره حیرت و عزلتِ اندوه کنار رفت و من لبخند زنان ... خاطرات را به تقدیر.... گره کور زدم !

ای یگانه ترین عاشق زمین خاکی دلم پر از جوانه های یادِ توست بیا و بقدر جرعه ای احساس بنوش! شرابِ صد ساله چشمانم عجیب طعمِ شیرینِ عشق میدهد دلتنگم ... دلتنگِ آن قاصدکانِ شرمسار ... قاصر از درکِ فهمِ رنج ک هر شب کلامم را تا اقیانوسِ چشمانت نخوانده ...باز میگردانند بیا جانِ دلم ... بیا و از شرابِ جانم ج...

غریبانه در کُنجِ اشعارِ سوزان ترا خط به خط از لابلای افکارت بیرون میکشم و با دیدگانی خسته از انتظار بر غربتِ کتیبه عشق میبارم کاش میدانستی ...کاش میدیدی... کبوترانِ معصومِ پشت پنجره سهمِ دلدادگی شان را چگونه ..عاجزانه از آن خانه سرد و متروک طلب میکنند کاش میدانستی ...

و من هزاران بار در عمیق ترین لحظه شب از جام خالی نگاهت مست شدم و هزاران بارتر ... خوابِ آسوده عشق دیدم تا به تو بفهمانم....تا بدانی.. ک بی نهایت بار " دوستت دارم " کتیبه گواه پریشانی بستری ست ک فکر میکرد .... تنها ...یک جرعه آب یک آینه ... سالها علاقه و اشتیاقِ جان را در خود منعکس خواهد کرد

عشق یعنی اسارتِ احساس در کتیبه ای ک با طنین گامهایت دل رعشه های دل را به انتظار نشسته . احساسی ک فکر نمیکند ...نمیبند... فاصله های خاموش را پس میزند و عاجزانه اتفاقِ شیرین را به آغوش میکشد

ای هماغوشِ رویای پر تکرارم در فراموشی زمان ... هر شب در پسِ سکوت و آرامشِ خیال بی خبر از حسرتِ و نیاز از لبانِ گرم و خاموشت شراب ناب مینوشم تا هر صبح کمندِ خاطرم دستانت...دل ت را به زنجیر بکشد آسمان چشمانت عجب هوایی دارد دلم را سخت هوایی کرده زمستانِ یادت را بهاری کن

در من... عاشقانه هایی بی پروا بر بستر کوچه بن بستِ رابطه پریشانند ! در تو... خشمی عظیم داس بدست خوشه های عشق را درو میکند جانِ دلم ...تو بگو حجابِ حوصله محبت را چ وقت با بوسه ای داغ بر سرم میکشی ؟ در حضور کدام کلامِ برهنه مرا از صفوفِ غرور ...بغض به بهشتت راه میدهی ؟

آنقدر در شعرهایم غرق شده م ک به گمانم امواج کلامم مرا به سمتِ اقیانوسِ آن تماشاگرِ صبور خواهد برد به جان خودت قسم... قلمم لکنت میزند بیا و شاعری کن باید زیر چترِ مهربانیت پر شوم از عطرِ شقایق های مست رویای خیسِ باران را بنامم سند زده ند چ کسی جز تو خواهد فهمید ... شاه ماهی مومن به عشق قاصدک

جام صبر لبریز شد ُ پیمانه دل شکست میروم جانِ دلم اشک هایم بدرقه راهت

عید واقعی مال اون کسیه ک پایان سالش رو جشن بگیرن ن آغاز سالی ک از پایانش بیخبرن " خسرو شکیبایی "

لعنت به هر چی رفتنه این بغض سنگین با منه

آسمان گلگون دلت گلگون لحنِ کلامت گلگون شقیقه پر درد شب گلگون عجب دل رعشه های سنگینی مهلتِ مرگ هم امان نمیدهد از پسِ این همه هیاهوی گلگون پس لرزه های دلم به شرطِ احتیاط گلایه نوشت هایش را از بن بستِ کوچه های خیالت آرام و آهسته میگذراند.

همه شب با دلم کسی میگفت سخت آشفته ای ز دیدارشصبحدم با ستارگان سپیدمی رود می رود نگهدارشمن به بوی تو رفته از دنیابی خبر از فریب فردا هاروی مژگان نازکم می ریختچشمهای تو چون غبار طلاتنم از حس دستهای تو داغگیسویم در تنفس تورهامی شکفتم ز عشق و می گفتمهر که دلداده شد به دلدارشننشیند به قصد آزارشبرود چشم م

دلتنگم.......

در میان من و تو فاصله هاست گاه می اندیشم، - می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری! تو توانایی بخشش داری دستهای تو توانایی آن را دارد - که مرا زندگانی بخشد چشم های تو به من می بخشد شورِ عشق و مستی و تو چون مصرعِ شعری زیبا سطرِ برجسته ای از زندگی من هستی. حمید مصدق

عمرم رو کشتم پای این خاطره های سردرد با توام دنیا با تو ام بیرحم بذار چند سال عقب برگردم نفسم میگیره .... حالم خوش نیس حالم خوش نیس ن کسی ک خنده هاش رو زیر بارون ببرم واسه اون کسی ک داغش تا همیشه با منه مث اون مغروری ک تو جم زیر گریه میزنه

با بهار وعده ای دوباره دارم با هزاران جوانه به گُل نشسته با قلم .... ک ریشه های عشق را خط به خط بر تقدیرم عاشقانه مینگارد میدانم ....میدانم... از پَسِ هر گام... لحظات شیرین خواهند شکفت و من در هر آغاز زیبا متولد میشوم بوسه ها بدرقه راهت ای بغضِ شکسته در گلو از صفوفِ خسته غبار ک بازگردی از ن

سال در انتظارِ نو شدن خاطرات کهنه را به نسیم بهاری میسپارد تا عشق در هر بهار متولد شود