مرا به ضیافتِ عشق ببر ....

آنقدر در شعرهایم غرق شده م

ک به گمانم امواج کلامم

مرا به سمتِ اقیانوسِ آن تماشاگرِ صبور خواهد برد

به جان خودت قسم...

قلمم لکنت میزند

بیا و شاعری کن

باید زیر چترِ مهربانیت پر شوم از عطرِ شقایق های مست

رویای خیسِ باران را بنامم سند زده ند

چ کسی جز تو خواهد فهمید ...

شاه ماهی مومن به عشق

قاصدک های عاصی و شرمسار را

هر شب با بوسه ای به دیارت رهسپار میکند ؟

آه...آه..

خسته م

فکرم...ذهنم....کلامت را ....حضورت را

آغوش ت را کم دارد

بیا و مثل آفتاب ....

سخاوت عشق را با دلم ....با دستانت تقسیم کن